آورد ، در حالى كه ، از سوى خداى سبحان او را نه از سنت برهانى است و نه از حجت پرتوى . خداى تعالى ، هيچكس را پندى نداده همانند اين قرآن . قرآن ريسمان محكم خداست و وسيله اى است از سوى او عارى از هر خطا ، بهار دلهاست و چشمهء دانش است و دلها را جز آن صيقلى نيست . با آنكه عمل كنندگان به اندرزها ، رفته‌اند و فراموشكاران يا كسانى كه خود را به فراموشى مىزنند ، برجاى مانده‌اند ، اگر خيرى ديديد آن را يارى دهيد و اگر شرّى ديديد از آن احتراز جوييد . زيرا ، رسول خدا ( صلى الله عليه و آله ) فرمود كه اى فرزند آدم ، خير را به جاى آور و شر را واگذار كه اگر چنين كنى خوشرفتار و ميانه رفتار باشى . [ بدانيد كه ظلم را سه گونه است : ظلمى كه هرگز آمرزيده نشود و ظلمى كه بازخواست گردد و ظلمى كه بخشوده است و بازخواست نشود . ظلمى كه هرگز آمرزيده نشود ، شرك به خداست . خداى تعالى گويد : « خدا نمىآمرزد كسى را كه به او شرك آورده باشد » ( 1 ) و ظلمى كه آمرزيده شود ، ظلم بنده است به خود به ارتكاب برخى كارهاى ناشايست و ظلمى كه بازخواست مىشود ، ظلم كردن بندگان خداست به يكديگر . ] قصاص در آنجا سخت است و آن زخم زدن به كارد يا به تازيانه نيست ، چيزى است كه اينها در برابر آن خرد نمايند . زنهار ، از دورنگى در دين خدا ، زيرا همراه جماعت بودن ، در كار حقى كه آن را ناخوش مىداريد بهتر است از پراكندگى در امر باطلى كه آن را خوش مىداريد . زيرا خداى سبحان به هيچكس از گذشتگان و برجاى ماندگان ، كه جدايى گزيند ، خيرى عطا ننموده است . اى مردم ، خوشا كسى كه پرداختن به عيب خود او را از عيب ديگر مردم بازمىدارد و خوشا كسى كه در خانه اش بماند و روزى خود بخورد و به طاعت پروردگارش مشغول باشد و بر گناهان خود بگريد . چنين كسى ، هم به كار خود پرداخته و هم مردم از او آسوده‌اند .

--> ( 1 ) . سورهء 4 ، آيهء 48 .